The Adventures of Elliot — rozgrywka: przewodnik po systemach

The Adventures of Elliot to pierwsze action RPG w czasie rzeczywistym od Team Asano, a walka rozgrywa się na bieżąco wprost na planszy, a nie na osobnym ekranie potyczki. Naciskasz, by zaatakować — i Elliot tnie natychmiast; nie ma kolejności tur ani menu, przez które trzeba przewijać. Recenzenci sięgali po The Legend of Zelda i Secret of Mana jako oczywiste punkty odniesienia i to trafne porównanie: to przygodowa walka z widokiem z góry, w której pozycjonowanie, wyczucie czasu i odczytanie schematu wroga liczą się bardziej niż jakakolwiek karta statystyk.

Zestaw umiejętności Elliota zbudowany jest z prostych, fizycznych czynności, które razem składają się na zaskakująco głęboką rozgrywkę. Możesz atakować, blokować — a z założoną tarczą parować cios w odpowiednim momencie — doskoczyć, by się zbliżyć lub uciec, przeskakiwać przepaście, przepływać przez wodę i rzucać podniesionymi przedmiotami. Bomby są zarazem bronią i kluczem: zdetonuj jedną przy pękniętej ścianie, a wysadzi nowe przejście, czyniąc eksplorację częścią walki.

Atak

Standardowe uderzenie; przytrzymaj, by naładować atak specjalny (zob. broń)

Blok / Parada

Blokuj nadlatujące ciosy; paruj z założoną tarczą

Doskok

Szybki zryw do zmiany pozycji, pościgu lub uniku

Skok i pływanie

Pokonuj przepaście i wodę podczas przemierzania świata i walki

Rzut

Podnoś i ciskaj przedmioty; bomby wysadzają ściany

Jest siedem rodzajów broni, każdy o własnym zasięgu, rytmie i roli. Co kluczowe, masz założone dwie bronie jednocześnie i swobodnie przełączasz się między nimi w środku walki — bez menu pauzy, dzięki skrótowi do wyboru broni, który zespół dodał po opiniach z dema. Producent Naofumi Matsushita powiedział, że chce, by gracze „kreatywnie myśleli o tym, która broń najlepiej pasuje do sytuacji”, więc dobór ekwipunku to coś, co aktywnie planujesz pod każdy loch i bossa.

Niemal każda broń ma atak ładowany wyzwalany przytrzymaniem przycisku ataku — młot bierze zamach na miażdżący cios, łuk napina mocniejszy strzał, miecz wyrzuca latające cięcia. Poza tym po jaskiniach i ruinach różnych epok rozsiane są mocniejsze warianty tego samego typu każdej broni, oferujące zarówno wyższą siłę ataku, jak i potężniejsze ataki specjalne. Niektóre znajdują się w opcjonalnych, niezwiązanych z fabułą obszarach, nagradzając graczy zbaczających z głównej ścieżki.

Tam, gdzie inne erpegi dają ci doświadczenie i punkty statystyk, Elliot daje ci magicite — warstwę personalizacji, która nadaje każdej broni osobowość. Zbierasz fragmenty magicite jako losowe łupy z wrogów oraz ze skrzyń ze skarbami, w tym wewnątrz świątyń z zagadkami i lochów. Same fragmenty nic nie robią; zanosisz je do sklepu w mieście, gdzie zostają „uformowane” w gotowe magicite.

Formowanie jest celowo gacha-podobne: wybierasz docelowy typ broni, ale nie dokładny wynik, a rzadkość tego, co dostaniesz, zależy od losu. Rzadsze magicite niesie ze sobą mocniejszą wersję swojego efektu — więc rada jest prosta, „formuj wcześnie i formuj często”, bo częstsze formowanie zwiększa twoje szanse na to, co dobre. Każdy element odpowiada jednemu typowi broni: magicite lancy może przyznać wypad skracający dystans, magicite łuku potrafi rozszczepiać strzały lub je podpalać, a magicite błyskawicznego młota dorzuca pioruny do ataku specjalnego młota, przy czym rzadsze elementy ciskają więcej piorunów na większym obszarze.

Zakładanie magicite kosztuje punkty, a każda broń ma własny budżet punktów. Wbrew intuicji potężniejsze magicite kosztuje więcej punktów, ale wyższa rzadkość obniża ten koszt — więc to polowanie na rzadkie łupy odblokowuje elastyczne, wielowarstwowe buildy. Magicite można wymieniać w dowolnej chwili, a prawdziwa głębia bierze się z łączenia kilku elementów w synergiczny zestaw: wydłuż zasięg ruchu ataku specjalnego, dodaj nietykalność podczas tego specjalnego ataku i skróć czas jego ładowania, a przeorzesz wrogi szyk na wylot i wyjdziesz bez szwanku.

Faie, wróżkowa towarzyszka Elliota, nie jest podopieczną, którą trzeba niańczyć: nie otrzymuje obrażeń od wrogów, więc bez obaw może nurkować w niebezpieczeństwo. Jej zaklęcia zaprojektowano tak, by pełniły podwójną funkcję — każde przydaje się zarówno w walce, jak i w rozwiązywaniu zagadek. W trybie jednoosobowym poruszasz Faie prawą gałką i rzucasz zaklęcia przyciskiem magii, a jeśli Elliot padnie, zapłacenie Faie pieniędzmi wskrzesza go na miejscu.

Zabawa kryje się w kombinacjach między magią Faie a twoim magicite. Podpalenie detonuje magicite Dojrzałej Bomby w chwili, gdy ono ląduje, znosząc normalne opóźnienie detonacji dla gwarantowanego wybuchu. Kopia powiela twoje rzuty — połącz ją z magicite Dodatkowego Rzutu bumerangu, a możesz mieć w powietrzu naraz nawet cztery bumerangi. Nauka, które zaklęcie odblokowuje które magicite, to połowa głębi tej gry.

Świat kryje dwa odrębne rodzaje świątyń i warto znać różnicę. Shrines of the Mystic to miejsca, gdzie Faie uczy się nowych mocy magicznych — Teleport na przykład odblokowywany jest w jednej z nich w demie. Ponieważ niektóre obszary są po prostu nie do przejścia bez konkretnego zaklęcia, świątynie te pełnią zarazem rolę bram postępu, których zawsze warto szukać. Dotarcie do takiej świątyni otwiera też minigry „Lekcji Magii” Faie.

Shrines of Life to próby zręczności i intelektu, które łączą walkę z rozwiązywaniem zagadek. Przy każdym wejściu stoi przygodowy drogowskaz pozwalający na szybkie powtórki, więc trudna próba nigdy nie oznacza długiego powrotu pieszo. Ukończenie jednej nagradza odłamkiem życia, który zarazem przywraca witalność i liczy się do czegoś większego.

Tym czymś większym jest system zdrowia w stylu Zeldy z tej gry. Zdrowie Elliota mierzone jest w witalności, a zebranie czterech odłamków życia podnosi maksymalną witalność o jeden. To pętla pojemników na serca we wszystkim oprócz nazwy: poluj na próby, gromadź odłamki i stopniowo stawaj się twardszy. (Własne terminy gry to „witalność” i „odłamki życia”; ujęcie z pojemnikami na serca to tylko znajoma analogia.)

Elliot to pierwsza gra Team Asano z lokalnym dwuosobowym co-opem, znaczące odejście od normy dla studia, którego katalog jest poza tym jednoosobowy i turowy. Producent Naofumi Matsushita potwierdził ten tryb: drugi gracz bierze własny kontroler i bezpośrednio steruje Faie, zajmując się jej ruchem i zaklęciami, podczas gdy pierwszy gracz prowadzi Elliota.

Ponieważ Faie nie można zranić, a za pieniądze potrafi wskrzesić Elliota, drugi gracz naturalnie wchodzi w rolę wsparcia i siatki bezpieczeństwa — czyniąc co-op zarówno funkcją dostępności, jak i społeczną. Mniej doświadczony lub młodszy gracz może towarzyszyć jako Faie, rzucając Podpalenie, by rozwiązywać zagadki, lub Teleport, by wyciągać Elliota z opresji, nie obawiając się przy tym nigdy własnego końca gry.

W The Adventures of Elliot: The Millennium Tales nie ma poziomów doświadczenia. Nie grindujesz rosnącej liczby; zamiast tego stajesz się silniejszy dzięki ekwipunkowi, magicite i eksploracji — lepszej broni znajdowanej w ruinach, sprytniejszym zestawom magicite i witalności gromadzonej w Shrines of Life. To celowo staroszkolna struktura, która nagradza ciekawość ponad powtarzalność i utrzymuje skupienie na przygodzie, a nie na farmieniu.

Eksploracja jest sercem rozgrywki. Podróżujesz przez cztery nazwane epoki za pośrednictwem Doorway of Time, zapuszczając się w lochy takie jak Doorway Ruins — pełne platformowania, zagadek, walki i skarbów — z szybką podróżą spinającą świat w całość. Wokół głównej ścieżki rozłożona jest hojna porcja opcjonalnej zawartości, w dużej mierze powiązanej z Age of Reconstruction, w tym kolekcjonowanie kotów i minigry „Lekcji Magii” Faie, których wysokie wyniki odblokowują płyty ze ścieżką dźwiękową do odsłuchania w grze.

• Lochy łączące platformowanie, rozwiązywanie zagadek, walkę i ukryte skarby na przestrzeni czterech epok.
• Szybka podróż między odkrytymi punktami, by utrzymać rozległy w czasie świat w ryzach.
• Zadania poboczne — ale uważaj na ostrzeżenia: niektóre stają się nieodwracalnie niemożliwe do ukończenia po postępie fabuły.
• Kolekcjonowanie kotów i inne opcjonalne zajęcia, skupione w Age of Reconstruction.
• Minigry Lekcji Magii (np. Sprint i Teleport), które odblokowują płyty z muzyką za wysokie wyniki.